De klim van een berg als de Toubkel is geen kleinigheidje. Met zijn 4.167 meter hoge top is het een mooie sportieve uitdaging.
Van tevoren maakte veel mensen in mijn omgeving zich zorgen vanwege mijn visuele beperking. Hieronder een klein verslag van hoe ik de klim heb ervaren.
De route bestond uit stenen, sneeuw en soms ijs. De weg omhoog gaf mij heel veel voldoening. Ik kon vertrouwen op mijn conditie en de kracht in mijn benen zorgde voor stabiliteit. Doordat het merendeel van de berg uit sneeuw bestond kon je een voet hierin vastschoppen terwijl de andere de volgende stap omhoog maakte. Het bereiken van de top was een bijzonder en euforisch moment, maar onze reis was nog niet voorbij. Tijdens de afdaling begon ik aan mijzelf te twijfelen doordat het inschatten van afstappen moeilijker bleek. Dit resulteerde in een angstig gevoel en enkele blauwe tenen. Toen ik mijn dieptepunt had bereikt liepen wij achter een andere groep toeristen. Ik kwam erachter dat zij nog meer moeite hadden met het afdalen. Het hebben van angst is bij bergbeklimmen een grotere beperking. Deze gedachte zorgde ervoor dat ik meer ging vertrouwen op gevoel. Vanaf dit punt ging ik weer met nieuwe moed richting ons eindpunt. Af en toe stootte ik een voet aan een steen maar als dat het ergste is wat er kan gebeuren valt het reuze mee.
Het is dus haalbaar om als slechtziende een berg te beklimmen. Hierbij is het belangrijk om je (mogelijke) angsten te overwinnen. Daarnaast moet je hulp accepteren bij obstakels die gevaarlijk zijn. Een enkele keer heeft iemand mij geholpen bij het zetten van de juiste stappen.
Ik moedig mezelf aan om meer uitdagingen te doen die voor iemand met mijn beperking niet vanzelfsprekend zijn. Ik ben benieuwd; welke uitdaging die voor jou spannend en/of lastig is zou jij willen doen?
Geef een reactie