Ik heb gisteren tijdens de Omloop ervaren dat je veel verder kunt gaan dan je zelf denkt. Nadat ik met hulp van meelopende support Herkingen (80 km) had bereikt, kreeg ik een mentaal dipje. Dit kwam vooral door de gedachte: “Heb ik zin om net zo verrot bij de finish te komen als vorig jaar?”
Ik kon nog helder nadenken, maar voelde aan alles dat ik ertegenop zag om de laatste 30 km solo te moeten doen. Voordat ik een keuze wilde maken (stoppen of doorgaan), besloot ik langs de EHBO te gaan en het daar vanaf te laten hangen. Ik voelde mijn voeten meer dan vorig jaar en dat versterkte het gevoel om het bij 80 km te laten. Gelukkig ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat als de EHBO zou zeggen dat ik door kon gaan, ik dat ook zou doen.
Na het prikken van enkele kleine blaren en het opnieuw intapen van mijn voeten was ik weer klaar om te gaan. Inmiddels waren er ook meelopers geregeld voor het laatste stuk. Dat ging boven verwachting goed: met hulp van support, voldoende voeding en het idee dat ik nu écht niet meer kon stoppen. Uiteindelijk kwam ik frisser over de finish dan in 2024; ik kon zelfs nog praten en helder denken.
Nu, een dag later, voel ik me ook veel beter dan een jaar eerder. Ik ben erg blij dat er telkens voldoende support en buddy’s zijn die de juiste woorden weten te vinden en hulp bieden. Dank aan alle meelopende support: Jeroen, Jan, Jan en Elza.
Volgend jaar weer? Daar durf ik nog geen uitspraak over te doen… maar vast wel!
Geef een reactie