In Nederland vind ik het lopen door drukke openbare plekken vaak spannend. Denk hierbij aan de binnenstad van Gouda (vooral de markt) of Utrecht Centraal. Gelukkig lukt het altijd om alleen deze drukte te trotseren. Ik heb gemerkt dat het ‘verdwalen’ in de straatjes van Marrakech een grotere uitdaging is. Smalle onvoorspelbare straatjes met veel scooters, fietsers en ander verkeer. Terwijl ik in Nederland kan overcompenseren met mijn gehoor is het hier ook nog eens een omgeving vol prikkels. Geluiden van motorvoertuigen maar daarnaast ook straathandelaren die je van alles aan proberen te smeren. En daarbij komt ook nog het gevoel dat je vaak in een kattenbak loopt door dat specifieke luchtje.
Net als bij het hardlopen gebruik ik ook in deze situatie mijn broertje als een soort buddy. Hij loopt voor mij als een anker(punt) waardoor ik een veilig gevoel heb. Nog steeds kunnen scooters die van verschillende kanten komen eng aanvoelen. Je moet dan ook een drempel over om niet alleen op je anker te vertrouwen maar ook op alle deelnemers van het verkeer. Angstig worden zorgt er alleen maar voor dat het sneller fout kan gaan. Rust zorgt ervoor dat je adequaat kan reageren op tegenliggers die onverwachts passeren.
Wie is jouw ankerpunt in het leven?
Geef een reactie