Mijn eerste (geblinddoekte) trailrun

Jezelf gewoon maar overgeven, vertrouwen op je buddy en lopen. Zo zou ik de halve marathon van de 3bergenLOOP samenvatten. Maar dit is misschien te kort door de bocht; Later in dit bericht kom ik nog terug op de bochten.
Als ik terugdenk aan deze loop zijn het vooral geluiden en de ondergrond die mij het meest zijn bijgebleven. Zo hebben mijn buddy (@de_boomstamman) en ik bijvoorbeeld een gesprek gevoerd met David. Deze vrolijke medeloper werd door Björn geïntroduceerd als een lange, blije man met lang haar en een baard. Wij raakten in gesprek over zijn hardloopervaringen en dat dit ook zijn eerste trailrun is. Na een tijdje namen we afscheid omdat hij zijn loopmaatje weer ging opzoeken. Vanuit mijn perspectief was het eerste gedeelte van het parcours vrij rustig en vlak. Af en toe voelde ik dat we door een plas heengingen of veranderde de ondergrond maar het moeten missen van visuele prikkels beviel mij wel. Daarnaast zorgde Björn ervoor dat ik op de meest gunstige paden bleef lopen waardoor hij -van horen zeggen- een aantal keer letterlijk in de bosjes heeft gelopen. Op het einde van de loop werd onze samenwerking als geblinddoekte loper en buddy goed getest. Aan het geklap te horen stonden er redelijk wat toeschouwers bij een aantal scherpere bochten. Wij hadden het tempo bij de laatste kilometers flink verhoogd en wilde op deze snelheid door de bochten. Het publiek zag ons aankomen en dachten bij zichzelf: “Dit gaat hem niet worden”. Dit lieten ze merken door geroep (“Ho!”), en Björn vertelde dat sommige al klaar stonden om ons op te vangen. Gelukkig waren wij goed op elkaar ingespeeld en konden wij de draai soepel maken. De buddy benoemt de obstakel en telt af: “Scherpe bocht in 3, 2. 1”. Vervolgens voel ik aan de spanning op het koord en hoor ik aan de voetstappen van Bjorn hoe ik met hem mee moet bewegen. Ik kan mij voorstellen dat dit er spectaculair uitziet voor toeschouwers en medelopers. Ook op andere momenten geeft de spanning op het koord veel informatie over hoe ik moet lopen. Geblinddoekt lopen klinkt misschien eng maar je raakt redelijk snel gewend aan de manier waarop je begeleid wordt.
Het was een geslaagde halve marathon waarbij we de EHBO post gelukkig hebben overgeslagen. Dank aan de organisatie voor de goede zorg en alle medelopers voor de leuke gesprekken!