Het blijft een gek gevoel, maar verschillende leerlingen bevestigen het met hun vingers. Ik heb gisteren de Marathon van Rotterdam gelopen. De braille op de achterkant van de medaille maakt het extra bijzonder. De organisatie heeft rekening gehouden met onze doelgroep. Het gevoel in mijn benen maakt de ervaring helemaal compleet. In de ochtend voel ik de plek bij mijn rechterknie waar ik tijdens de loop last van had. Tussen de 36 en 39 km zorgde deze zeurende pijn ervoor dat ik door moest bijten. Dit stuk liep ik volgens de Rotterdamse traditie op karakter. De steun van buddy’s was een extra motivatie om door te blijven lopen. Toen ik wist dat de Coolsingel eraan kwam vergat ik dit nare gevoel in mijn rechterbeen even helemaal. Het overweldigende publiek zorgde ervoor dat ik met een glimlach over de finish ging. Samen met mijn buddy’s Jeroen en Remco hadden we het feestelijke einde waar ik op hoopte. Kort hierna konden wij ook onze medailles laten zien aan vrienden en familie. Het is alweer de dag na #demooiste en ik kijk tevreden terug op mijn eerste marathonervaring. Het trotse gevoel blijft over terwijl de spierpijn langzaam verdwijnt. Ik heb weer een doel op mijn bucketlist kunnen afstrepen. Terwijl mijn lichaam langzaam herstelt komt de volgende uitdaging er alweer aan: een ultramarathon. Na ongeveer een maand herstel ga ik mij voorbereiden op de UHUT (50 km lus). Op 29 juni ga ik met deze trailrun opnieuw mijn grenzen verleggen. Wordt vervolgd…
Geef een reactie