‘Het is gewoon een langere marathon van ongeveer 50 km’ dacht ik van tevoren. Dit bleek toch vies tegen te vallen door de vele bospaadjes, hoogtemeters, uitdagende ondergrond, en die verschrikkelijke hitte. Daarnaast bleek het ook een GPS speurtocht te zijn waarbij Björn, al kijkend op zijn horloge, verschillende paadjes inliep om de juiste te vinden. Door deze omstandigheden voelde mijn buddy belangrijker dan ooit. Bij te smalle paadjes gingen wij achter elkaar aanlopen na het commando ‘los’. Ik liep dan zo goed mogelijk achter Björn aan om uitstekende takken, wortels en boomstronken te kunnen ontwijken. Nadat we de eerste dertig kilometer zonder moeite waren doorgekomen kreeg ik het moeilijk. Niet vanwege mijn benen maar door de hitte, lichte hoofdpijn, en verwardheid doordat ik vermoeid was. Na het naar binnen werken van tucjes, dropjes, sinaasappels en bananen bij de laatste verzorgingspost was het tijd voor de laatste vijftien kilometer. Dit laatste stuk kenmerkte zich door opmerkingen als “Wat is nou vier kilometer?” en “Waar blijft die Coolsingel dan?”. Zonder juichend publiek waren dit de zwaarste kilometers die ik ooit gelopen heb, maar we deden het voor mijn mooiste finish tot nu toe. Geen tranen maar wel een trotse slechtziende hardloper die zich nu slechtziende ultrarunner mag noemen.
Ik wil de crew van Trail Events bedanken voor de goede zorg, en Björn van Loon voor weer een trail zonder verwondingen!
Geef een reactie