“Dat kan toch helemaal niet!?” Dit was de reactie van een klasgenoot toen ik een aantal weken geleden vertelde dat ik de Utrecht Singelloop zonder koord had gelopen. “Gewoon lopen en hopen dat je niet tegen mensen aanloopt” grapte ik op haar verbaasde reactie. Ik hield mijn mond maar over de Mount Toubkel , die ik eerder dit jaar had beklommen. Afgelopen week nam mijn broertje mij tijdens de herfstvakantie weer mee de bergen in. Deze keer reisden we af naar de Dolomieten in Italië. Naast hiken, mooie uitzichten en lekker eten, had Remco nog iets anders voorbereid: een Via Ferrata. Deze ‘ijzeren weg’ bevat staalkabels waardoor je langs steile rotswanden kan klimmen. Ik merkte vooral dat het soms even voelen en puzzelen was hoe ik mijn handen en voeten moest plaatsen om verder te kunnen komen. Door mijn verminderde zicht duurde het soms langer om de volgende stap te zetten. Tijdens deze week realiseerde ik mij hoe belangrijk mijn buddy’s zijn geweest het afgelopen jaar. Zij zorgen er elke keer weer voor dat ik het lef en vertrouwen heb om de volgende uitdaging aan te gaan. Door het zijn van navigatiemateriaal, bewakers van de veiligheid maar ook mentaal als ik het zwaarder heb. De zin “Dit kan ik toch helemaal niet!?” heb ik tijdens de Via Ferrata meerdere keren uitgesproken. Toen de bergwand te steil leek of er een steen uitstak, moest ik even moed bij elkaar verzamelen om door te gaan. Naast het stoten van een arm, knie of scheenbeen kwam het altijd goed. Ook door de hulp van mijn broertje, die altijd zei dat ik het wel kon.
Geef een reactie