Het zit erop: 100 km in twee dagen. Ik heb nog net genoeg energie om deze tekst te schrijven voordat ik ga slapen. De tweede lus draaide om pijntjes en doorzetten. Mijn buddy hield me vandaag goed in de gaten en wist me erdoorheen te slepen. Rond kilometer 37 had ik het even zwaar, maar de woorden “blijven dribbelen” van Bert hielpen me enorm.
Toen de finish bijna in zicht was (ongeveer 5 km), raakte de horloge met GPX leeg. Gelukkig wisten we een mededeelnemer, die wandelde vanwege pijntjes, te overtuigen om met ons mee te dribbelen. Mijn benen voelden alweer beter, en doordat ik onze nieuwe bondgenoot aan het motiveren was, ging ik zelf ook weer een stuk lekkerder.
Na het luiden van de bel samen met mijn buddy, kan ik nu terugkijken op een prachtig avontuur van 100 km.
Wordt vervolgd…
Geef een reactie